Gelada

Gelada, het klinkt als een soort zomerijsje.  Eentje die je in een italiaanse ijssalon haalt. Niets is echter minder waar. Gelada's zijn hooglandbavianen uit Ethiopie. Het is de enigste bavianensoort die voornamelijk gras eet. Karateristiek voor deze soort is het rode, haarloze gebied op hun borst. Verder hebben ze de zo typische mantel die andere bavianen ook vaak hebben. Nu ben ik uiteraard niet in Ethiopie geweest om deze apensoort te fotograferen, maar wel in Rheine. Hier hebben ze in de Zoo twee grote groepen van deze bavianen, en zijn ze stamboekhouder van het Europese fokprogramma (EEP) voor deze toch wel bedreigde diersoort. In Ethiopie leven ze in grote groepen, van soms wel 600 dieren en vormen ze een bedreiging voor de lokale boeren, omdat ze grote delen van de graanvelden leegeten. De apen zijn van nature niet agressief. Onderlinge geschillen worden met name opgelost door een hoog expressief gehalte van hun gezichten. Door gebruik te maken van mimiek kunnen ze uitgebreid met elkaar communiceren. Een mooi gezicht als je dit een tijdje staat te observeren. Zo is de onderkant van de oogleden bij het mannetje heel licht gekleurd. Bij opwinding trekt hij dan ook zijn wenkbrauwen op en toont deze lichte kleur. Als waarschuwing ! Fotografisch gezien zijn het erg leuke dieren om vast te leggen. De grote kraag, de mooie kleuren en de mimiek laten het beeld leven, de foto's spreken wel voor zichzelf.

Sperwer !

Spektakel in de tuin ! Terwijl ik aan de telefoon ben met mijn vrouw, hoor ik opeens een knal tegen het raam, en uit mijn ooghoek zie ik iets omlaag vallen. Ik denk "vogel tegen het raam gevlogen", wat vervelend. Sta dus op en kijk naar buiten en dan zie ik pas de reden van de knal. Een merel ligt te spartelen op de grond met een sperwer er bovenop ! De merel heeft natuurlijk geprobeerd om aan de greep van de sperwer te ontkomen, maar vloog in zijn paniek tegen het raam aan, waardoor hij de ongelijke strijd verloor en de sperwer hem vol in de klauwen kreeg. Het eenzijdige gevecht ging nog even door onder het raam, maar de merel had geen schijn van kans. Wat een spektakel ! En ik sta er achter het raam met mijn neus bovenop. Met een dubbel gevoel moet ik eerlijk zeggen. Aan de ene kant heb ik medelijden met de merel, die zijn uiterste best doet om weg te komen en duidelijk volledig in paniek is. Aan de andere kant ben ik vol bewondering voor de sperwer, die maar net iets groter is dan de merel en zo'n enorme kamikaze aanval kan uitvoeren. Gelukkig bedenk ik mij opeens dat ik de camera op de tafel heb staan omdat ik even eerder op de middag wat andere foto's had gemaakt en nog te lui was geweest om de camera in de tas op te bergen. Wat een geluk ! Ik kan door het raam heen een prachtige serie maken van de sperwer, met de merel in zijn poten. Helaas besluit de sperwer na een dikke minuut om elders zijn maaltje te gaan plukken en op te eten en verdwijnt hij met de merel in zijn poten om de hoek naar de aangrenzende tuinen. Ik heb nog even gezocht waar hij is gebleven, maar helaas, hij was verdwenen. Wat een middag !

Kerstmis in het veen

Kerstmis ? Het is Maart en het voorjaar klopt op de deur. En toch voelde het vanochtend heel eventjes alsof het kerst was. Ik ben vroeg vertrokken naar het Haaksbergerveen, om weer eens te werken aan mijn fotoproject. Daar was de laatste weken niet veel van gekomen en nu had ik eindelijk weer tijd en mooi weer ! Aangekomen in het veen blijkt dat de temperatuur buiten de auto nog zo laag is dat er bevroren rijp op de pijpestrootjes en heide aanwezig is. En door de lage stand van de zon werken al deze bevroren waterdruppeltjes als kleine prisma's, die als hele kleine lampjes in allerlei kleuren schitteren. Een geweldig mooi gezicht. Maar, hoe leg je dit dan vast ? Door met de belichting te spelen en iets onder te belichten, en vervolgens de goede hoek te kiezen kun je de lampjes in beeld krijgen. Met name de wat buiten het focuspunt gelegen lichtjes worden een kleurig vlekje op de foto. De gehele sfeer is vrijwel niet vast te leggen, maar ik denk dat op deze foto's toch wel te zien is wat ik bedoel.

Wilde zwaan

Na de mooie opening van de dag aan de bevroren waddenzee, zoals in een eerdere blog beschreven, ben ik doorgereden naar het Wagejot, een binnendijks gelegen plas, waar zeer goed watervogels te spotten en te fotograferen zijn. Het is altijd weer een verrassing wat er voor vogels aanwezig zijn. Vandaag was ik wel heel erg gelukkig met het feit dat er een groepje Wilde Zwanen aanwezig was. De Wilde zwaan, oftewel Cygnus cygnus in het latijn, is een schitterende zwaan om te zien, en heeft ongeveer dezelfde grootte als de welbekende knobbelzwaan. Maar in plaats van een oranje snavel, heeft de Wilde zwaan een gele snavel. Deze gele vlek op de snavel eindigt puntvormig, wat tegelijk het grootste verschil is met de Kleine zwaan, die een ronde voorkant van de vlek heeft. Daarnaast is de Kleine zwaan, zoals de naam al aangeeft, wat kleiner dan de Wilde zwaan. Deze zwanen zijn echte wintergasten en zijn aan het eind van de winter op doortocht naar IJsland en het arctische deel van eurazie, waar ze broeden en hun jongen grootbrengen. Ik heb ongeveer een uur staan kijken naar het gedrag van de zwanen, waarbij ze naast elkaar gaan zwemmen en dan met toeterende geluiden en knikkende halzen elkaar begroeten, dan wel het hof maken. Een mooi gezicht. Na een uur vertrokken de zwanen en kon ik nog de prachtige start vastleggen, waarbij de zwanen een stukje `over het water rennen`, alvorens los te komen en echt op te stijgen. Magnifiek !

 

Vreemd gezicht

Zoals ik in het vorige blog reeds vermelde was een deel van de waddenzee dichtgevroren. Dat op zich is al een apart gezicht, maar als je dan tussen dit ijs in de wulpen en de scholeksters ziet staan fourageren dan is het helemaal vreemd. Je verwacht deze dieren op een modderig wad, terwijl ze de kokkels en de zeepieren uit de bodem trekken. En om ze dan nu te zien rondscharrelen tussen ijs en sneeuw is voor mij toch wel heel bijzonder. Wel heel fotogeniek vind ik. Ik heb er hier bewust voor gekozen om de wulp niet beeldvullend vast te leggen, maar ze echt als een onderdeel van het landschap in beeld te zetten. Ik ben er erg content mee.

Bevroren zeewater

Afgelopen midweek ben ik met het gezin een weekje naar Texel geweest, een fantastisch eiland waar altijd wel wat te beleven is. Ondanks dat het weekje vrij voorjaarsvakantie heet, gaf het weer nog niet veel van het voorjaar te zien. Het was met name de eerste twee dagen stervenskoud. Dinsdagochtend vroeg opgestaan en richting de waddenzee gereden, want dit is de kant waar 's morgens de zon opkomt. Om 7.45 uur volgens de tabellen. Dus ruim een uur eerder mijn warme bed uit en na een snel ontbijt op stap. Bijna nog te laat, want ik had me wat verkeken op de afstand van de noordzeekant naar de waddenzeekant. Gelukkig was ik nog net op tijd voor het mooiste licht. Auto parkeren en de dijk over. Mens, wat was het hier koud. Zodra ik de dijk overkwam stond ik vol in de wind en vloog de temperatuur gevoelsmatig omlaag. De thermometer gaf -8 graden aan, de gevoelstemperatuur was wel -16 graden ! Tot mijn grote verrassing bleek een paar honderd meter van het zoute water van de wadden bevroren te zijn, met een forse ijslaag erop. Heel erg gaaf om te zien. Dan een voorgrond zoeken, zodat er wat diepte in de foto komt. Hiervoor kwamen enkele stenen in het water en natuurlijk de dijk zelf  in aanmerking. Camera instellen (met ondertussen bevroren vingers) en de compositie bepalen. Dan een verloopfilter van Lee erop, om het contrast tussen lucht en het witte ijs te verlagen. Hierdoor krijg je meer kleur in de lucht. En dan komen de foto's ! Geweldig, wat een sfeer zit er in het beeld. Ik popel om de foto's in het groot te bekijken, maar dat duurt nog even. Pas vandaag, terug thuis, kan ik ze op het grote scherm bekijken en nabewerken. Ik ben er heel tevreden over. Een prima start van de dagen op het mooie eiland. Binnenkort volgt meer.

Derde prijs !

Afgelopen week werd ik blij verrast met een mailtje van de grasduinen redaktie. In de maandfoto wedstrijd met als thema Nationale landschappen heb ik de derde prijs behaald. Het is een foto die ik gemaakt heb in het vroege najaar bij de Oisterwijkse Vennen en Plassen. De morgen was berekoud, maar de morgenzon kwam schitterend op om de kou te verdrijven. Door het warme water ontstond er een prachtig sfeertje met laaghangende mist en door de ochtendzon hele mooie kleuren. Het was windstil en daardoor ontstond er een spiegelglad oppervlak van het water met een bijna perfecte reflectie ten gevolge. Het moeilijkste was nog om de belichting zodanig te krijgen dat er in de donkere delen van de foto nog doortekening zat, terwijl de hoge lichten niet volledig mochten uitbleken. Na een tweetal pogingen en bijstellen van de belichting aan de hand van het histogram op de camera was dit het resultaat. Ik ben er erg blij mee. Het tweede resultaat binnen enkele maanden (vorige keer waren mijn koeien op stal een tweede prijs waard) en ook nog twee keer een runnerup vermelding de afgelopen maanden. Het kan niet op !