Juffers

Gisteren had ik weer eens een clubtocht met Natuurfocus, de natuurfotoclub waar ik al enkele jaren lid van ben. De tocht ging naar de Engbertsdijksvenen en had als hoofdthema de macrofotografie. Helaas was het de nacht ervoor vrij zwoel geweest, waardoor er weinig tot geen dauw aanwezig was op de libellen en juffers. Kort voor zes uur was ik in het veen aanwezig en na enig zoeken had ik de eerste twee juffers gevonden. Zogenaamde vuurjuffers, felrode libellen met een slank uiterlijk. Mooi om te zien. De eerste opdracht die ik mezelf had gegeven was om enkele mooie opnames te maken van de juffers als silhouet tegen de opkomende zon aan. Dus een extreem korte sluitertijd en voorzichtig de juffer goed positioneren, zodat de zon er precies achter viel. Dat ging mooi en al snel had ik enkele opnames waar ik tevreden over was. Dan twee juffers op hetzelfde takje, ook tegen de opkomende zon. En ook dat gaf een mooi beeld. Na een klein half uurtje werd de zon te fel voor dit soort opnames en wordt het tegen de zon inkijken met de camera ook te gevaarlijk. Het risico bestaat dan dat de lens een gaatje brandt in je netvlies. Dus overgestapt op mijn tweede missie van vandaag. Dier in landschap. Een onderwerp waar ik de laatste tijd druk mee ben in het kader van mijn Haaksbergerveen project. Ook hier in het veen wilde ik zoiets proberen. Deels als try-out voor enkele foto's die ik in gedachten heb voor mijn project en deels al direkt om te proberen eens iets heel kleins als een rups of libelle vast te leggen als onderdeel van het landschap. En dat bleek nog erg lastig. Door met de groothoek te werken en zo ongeveer in het onderwerp te kruipen krijg je een beetje het effekt dat ik in gedachten had. Helaas ben ik daarbij een klein beetje beperkt door de minimale scherpstelafstand die de lens heeft. Hierdoor kan het kleine dier niet supergroot in beeld worden gebracht zonder de scherpte te verliezen. Uiteindelijk ben ik bezig geweest met een rups van de rietvink en de hiervoor al genoemde vuurjuffer. De achtergrond bestaat uit het karakteristieke veengebied. Door een kleine diafragmaopening te nemen (dus groot getal; f22)  krijg je ook een grote scherptediepte en is ook de achtergrond nog scherp. Dat heb ik gedaan bij de opname van de juffer. De andere opname heeft een lager f getal en geeft dan ook een wat waziger achtergrond, die echter nog steeds te herkennen is als veengebied. Binnenkort ga ik deze techniek ook in het Haaksbergerveen project uitproberen. Ik ben benieuwd.
De rest van de foto's van gisteren staan op de website. Net als een nieuw gastenboek. Het oude werkte niet goed en dus heb ik besloten om een nieuwe te plaatsen. Mocht u dus eens een berichtje achter willen laten, dan vind ik dat erg fijn.

Veenbalts

Vorig weekend was ik voor het project Haaksbergerveen weer op stap. Tijdens het rondlopen hoorde ik aan alle kanten fazanten naar elkaar roepen. Het is volop baltstijd voor deze vogels en ze zijn in een schitterend mooi gekleurd baltskleed. En zeker direkt na zonsopkomst (wat tegenwoordig al net na 6.00 uur in de ochtend is) zijn ze geweldig van kleur. Diep oranje door het warme zonlicht. Om duidelijk te maken dat de opnames in het veen gemaakt zijn heb ik gezocht naar een dier in landschap beeld, waarbij het pijpestrootje en de nu overal aanwezige veenpluis karakteristiek zijn voor het veengebied. Tot mijn grote geluk zag ik op een vijftig meter een schitterende fazantenhaan lopen, die om de paar minuten stilstond, luisterde en als hij een concurrent hoorde terug begon te roepen. Als je het patroon van roepen een keer gezien hebt, dan herken je hierin ook de volgorde. Luisteren, kop omhoog, de karakteristieke roep en direkt aansluitend twee keer met alle veren opgezet met de vleugels wapperen waarbij de staartveren de lucht in worden gestoken. Aan het eind van deze beweging vallen ze bijna achterover doordat ze zich zo gigantisch uitstrekken, om maar zo groot mogelijk te lijken. Een prachtig gezicht en heel mooi moment om vast te leggen. Nu zijn de opnames die ik er hier van heb kunnen maken wel heel erg mooi geworden, al zeg ik het zelf. De warme kleuren en de mooie bijpassende omgeving geven het beeld iets extra's ! Hier een aantal van deze opnames. De rest staat op de site.

Blauwborst

Eén van de vogelsoorten die ik al lange tijd op mijn wensenlijstje heb staan is de blauwborst. Een prachtig vogeltje, waarvan met name het mannetje een prachtige bruidstooi heeft. Het vogeltje heeft een helderblauwe borst met daaronder een mooi aftekenende rode streep. Zijn zang is vrij karakteristiek en als je het een keer gehoord hebt dan herken je het eigenlijk gelijk. Gelijk ? Helaas ! Soms kan de blauwborst andere vogels perfekt imiteren, waardoor je door hem snel op het verkeerde been kunt worden gezet. Afgelopen weekend kwam deze wens dan uit. Ik was samen met een aantal clubgenoten aan het fotograferen in de Oostvaardersplassen en Lepelaarsplassen en door de enorme kennis van één van mijn clubgenoten (waarvoor dank Tom !) kon ik de blauwborst eindelijk eens van dichtbij zien en ook nog eens mooi op de gevoelige plaat vastleggen. En ik weet wel dat er al enorm veel van dit soort foto's gemaakt zijn, en ook nog wel veel mooiere, maar de eerste keer dat het je zelf lukt om zo'n mooi vogeltje zelf goed in beeld te krijgen geeft toch een aparte kick ! Hierbij dan de foto's en binnenkort volgt er meer uit de Oostvaardersplassen.

Dier in landschap

Zoals ik in mijn vorige blog al aangaf ben ik de laatste twee weken bezig geweest om een serie te maken van dieren in het veenlandschap. En dan niet de gedetailleerde portretopnames, maar die opnames waarbij het dier een klein onderdeel is van de gehele foto en toch herkenbaar in beeld staat. Daarnaast moet het goed te zien zijn dat de opname in het veengebied gemaakt is. Dat wil dus zeggen dat er riet, pijpestrootje, berken of water te zien moet zijn. En die combinatie dier en landschap blijkt nog verrekte lastig te zijn. En dan met name de compositie. Hoe krijg ik het dier nu nog herkenbaar in beeld en op welke plaats zet ik hem in beeld om een foto met uitstraling te krijgen. Ik heb drie foto's uitgezocht die naar mijn idee geslaagd zijn voor het vermelde thema. De bovenste is een fazantenhen die ergens van geschrokken is en een dertig meter voor mij langs vloog. Door haar met de camera te volgen had ik haar op een gegeven moment kort voor de landing in de omgeving geplaatst. Door het landen zijn de vleugels wijd uitgespreid en viel het licht mooi op het dier. De tweede opname is een roodborsttapuit in het veengebied, dat luid zingend van stok naar stok vliegt en zo zijn territorium afbakent. Door goed te observeren naar welke plekken hij vliegt kun je hierop anticiperen. Ook hier is dan een dier in landschap opname tot stand gekomen, waarbij de roodborsttapuit nog goed herkenbaar is. De laatste opname ten slotte is een graspieper, die ook luid zingend door zijn terrotorium heen gaat. Hier heb ik gekozen voor een tegenlicht opname met een dusdanige belichting dat de achtergrond vrij donker is en de graspieper door het oplichten van de vleugels er mooi afgetekend opstaat. Daarbij zit het dier ook nog eens in een fraai gevormde tak, wat nog bijdraagt aan de compositie en sfeer van de foto. Alle drie opnames waar ik tevreden over ben en die goed in mijn Haaksbergerveen project passen. Voor alle opnames geldt ook hier weer dat ze het mooiste overkomen als je ze in de grotere versie bekijkt. Dus aanklikken en dan opent deze versie zich. Terug naar de blog kom je door linksboven op het pijltje in het explorer scherm te klikken.

Haaksbergerveen project ; dier in landschap

Afgelopen weekend ben ik weer in het Haaksbergerveen geweest om aan mijn fotoproject te werken. Na mijn vorige sessie foto's kreeg ik van Ruben als commentaar terug dat de opnames te algemeen waren. Dat wil zeggen dat ze overal gemaakt konden zijn en niet specifieke veenopnames zijn. Daar moet ik hem (tot mijn grote spijt) gelijk in geven. Dus met deze opmerkingen in het achterhoofd ben ik het veen in gegaan, met als hoofddoel de adder en de heikikker. In de maand maart komt de adder weer uit zijn winterrust te voorschijn, en liggen ze in de zon op te warmen. Door goed te zoeken kun je ze relatief makkelijk vinden. Het grootste probleem is nu hoe je laat zien dat deze adders in het veen leven. Het is sowieso al lastig om een adder vrijliggend te fotograferen, laat staan om deze adder ook nog eens herkenbaar in beeld te krijgen in het landschap. Nou had ik het geluk dat er drie adders bij elkaar lagen, weliswaar aan de rand van het riet, maar zich nog wel geregeld van de ene naar de andere plek verplaatsten. En tussen het riet was een kleine plek met mos. Ik besloot om te proberen of ik een adder op deze plek in beeld kon krijgen, en tegelijk het riet en de berken in de omgeving bij de foto op te plaatsen. Na ongeveer een half uur wachten komt de adder op de goede plaats door het beeld. Hiervan heb ik onderstaande foto gemaakt. Voor een eerste poging ben ik er wel tevreden over. Uiteraard kan het nog veel beter en veel fraaier, maar dan moet het dier maar net mee willen werken en op die plek gaan liggen waar ik hem in gedachten heb. En die kans is klein. Het tweede onderwerp waar ik het veen voor inging waren de heikikkers. Deze kikkers zijn een aantal dagen per jaar helemaal blauw gekleurd, tenminste de mannelijke dieren. Helaas was ik hiervoor net één of twee dagen te laat. Er was nog een hele lichte blauwe waas over sommige kikkers aanwezig, en de fraaie witte bef was er nog wel, maar het hele mooie was er al weer af. Maar ja, de dagen ervoor moest ik werken en had ik geen tijd. Toch bleef de uitdaging aanwezig om een kikker en wel specifiek de heikikker in het veen in zijn eigen omgeving vast te leggen. Ook hier heb ik een poging toe gewaagd door links onderin het beeld de kikker te zetten en al langs het riet het water te volgen. Tot slot ben nog bezig geweest met het kleine hoefblad. Eén van de eerste bloeiende planten in het veen. Een fraaie gele bloem waarvan achterin het veen een klein groepje bij elkaar staat. Dit had ik vorig jaar al gezien en toen heb ik er eigenlijk niet bij stilgestaan om dit in zijn eigen omgeving te fotograferen. Door de aanwijzingen van Ruben ben ik hier nu wel mee bezig geweest en ook hier komt uiteindelijk een foto uit naar voren waarbij de plant in zijn natuurlijke omgeving getoond wordt. Zoals ik al eerder zei kan het altijd beter. Maar voor een eerste begin ben ik er niet ontevreden over. Wil je de foto's goed kunnen beoordelen, klik dan even op de foto, waarna er zich een grotere opname open vouwt. Zoals Ruben ook al aangaf is het erg moeilijk om kleine dieren zoals een kikker en een adder herkenbaar in zijn eigen landschap weer te geven. Komend weekend ga ik een nieuwe poging wagen om je nog meer te laten zien. Tot dan.

Supermaan

Vandaag is een bijzonder natuurfenomeen te zien. De maan is uitzonderlijk groot, bijna 14% groter dan normaal en daarnaast is het licht van de maan ook nog eens 30% feller. Daar komt nog bij dat het exact volle maan is, wat het grote effekt nog eens versterkt. Dit fenomeen ontstaat doordat de maan in het zogeheten perigeum van haar baan staat, dat wil zeggen dat de afstand tussen maan en aarde op zijn kleinst is. Deze afstand varieert van 356.577 kilometer (zoals vanavond het geval is) tot meer dan 405.000 kilometer, wanneer de maan op zijn verste punt van de aarde staat. Deze stand in kombinatie met volle maan komt maar zelden voor. De volgende keer dat dit gebeurd is pas op 14 november 2016. Dan staat de maan nog 66 kilometer dichterbij ! Maar of het dan ook weer zo mooi onbewolkt en helder is als vanavond valt nog maar te bezien. Uiteraard heb ik van dit mooie fenomeen een opname gemaakt, de maan in zijn volle glorie !

Prairiehondjes

Eén van mijn favoriete dieren in de dierentuin zijn de prairiehondjes. Aandoenlijk uitziende dieren waar ik echt uren naar kan kijken. Oorspronkelijk komt dit dier van de grasvlakten van Noord-Amerika, waar hij grote ondergrondse gangenstelsels graaft waarin hij zich terugtrekt bij gevaar of om in te slapen. Deze gangen kunnen tot wel 5 meter diep onder de grond doorlopen en soms wel 30 meter lengte hebben !  Ze leven van grassen, fruit, groenten en kruiden. De prairiedog is een sociaal dier en leeft in grote groepen, die weer uit diverse families bestaan. Om te fotograferen zijn ze geweldig ! Die schattige koppies, het drukke gedrag, de kleine handjes die ze gebruiken om allerlei dingen in vast te pakken, allemaal zaken die het dier voor mij als fotograaf enorm aantrekkelijk maken. In de Zoo in Rheine leeft ook een vrij grote groep prairiehondjes die zich heel natuurlijk gedragen. Het is schitterend om er een tijdje te staan kijken en te zien hoe de onderlinge relaties zijn. En natuurlijk om er wat mooie foto's van te maken.