Sneeuwloze klokjes

Net als veel andere natuurfotografen geniet ik ook van het feit dat het voorjaar om de hoek begint te kijken. Langzaam worden de dagen wat langer en er komt steeds meer moois te voorschijn om te fotograferen. Eén van de voorlopers van het voorjaar zijn voor mij de sneeuwklokjes. Soms steken ze hun witte kopjes al boven de grond uit als er nog sneeuw ligt. Dit jaar mocht dat helaas niet zo zijn, we hebben amper sneeuwvlokken gezien de afgelopen winter. Maar gelukkig zijn de sneeuwklokken er wel. Grote groepen bloeien bij mij in de tuin en dat vraagt erom om te worden vastgelegd. Innovatief bezig zijn met de klokjes kan bijna niet meer. Elke zichzelf respecterende fotograaf heeft er al foto's van gemaakt in allerlei omstandigheden en composities. Dus ga ik de tuin in met de gedacht om gewoon een mooie plaat te maken. Ik heb iets in mijn hoofd en dat ga ik proberen te bereiken. Ik wil graag een foto van een sneeuwklok in een highlight opname, waarbij de tere schoonheid van het klokje naar voren moet komen. Ik kies voor een wat softe belichting met een heel beperkte scherptediepte. Door behoorlijk over te belichten krijg je extra zachtheid aan de foto. En dit is het uiteindelijk geworden. Niets bijzonders, maar voor mij wel het gevoel van voorjaar.

Zaaddozen

Zoals in het vorige blog reeds vermeld heb ik me ook bezig gehouden met het fotograferen van wat zaden en zaaddozen. Zaken waar ik al wel honderd keer aan voorbij ben gelopen en niets bijzonders in zag. Tot ik vorige week eens van dichtbij keek. Schitterend zoals deze strukturen in tegenlicht veranderen in kleine juweeltjes. De fijne, delicatie draadjes van de zaadbolletjes lichten prachtig op in de laatste stralen van het zonlicht. Door te belichten met spotmeting krijg je alle controle over het uiteindelijke resultaat. Dit in combi met een heel geringe scherptediepte vind ik prachtig om te doen. Grappig zijn ook de vliegende zaden. Een groepje van vier wapperde in de wind heen en weer aan een miniscuul klein spinnewebdraadje. Hierdoor zijn ze te fotograferen, al blijft het ontzettend lastig om ze scherp in beeld te krijgen. Vele opnames later had ik dan eindelijke het resultaat zoals me dit voor ogen stond. Bewust overbelichten geeft een soort silhouet opname van de zaden. Tot slot een dubbelopname van enkele zaaddozen. Door één van beide opnames licht onscherp te laten zijn krijgt de gemixte foto een wat soft uiterlijk meteen scherpe kern. Leuk om te doen. Uiteraard moet dit wel vanaf statief, anders lukt dit nooit.

Voorjaar in de herfst

Afgelopen weekend begon het aardig op de lente te lijken. Een lekker zonnetje, een fijne temperatuur (jaja, 8 graden noemen we al lekker na de koudeperiode van afgelopen weken) en zowaar de eerste voorjaarsbloeiers in de tuin. Sneeuwklokjes te over en een enkele krokus. Dat vraagt om aktie, dus camera gepakt en aan de slag. Het grappige is dat ik binnen enkele minuten bezig was met het fotograferen van de herfst. De herfst ? Yep, althans de restanten van de herfst. Van een of andere onkruidplant waren schitterende stengels blijven staan gedurende de afgelopen winter en laat ik daar nou net een lieveheersbeestje op tegenkomen. De eerste notabene die ik buiten zie. Tel daarbij op het mooie tegenlicht met de warme kleuren van de late middagzon en het plaatje was kompleet. Echter die lieveheersbeestjes blijven ontzetten lastig om mooi te fotograferen. Vrijwel direct is er een schittering of overbelichting zichtbaar op de schilden op hun rug. Door gebruik te maken van het late zonlicht dat door en wolk iets gedempt werd kon ik er toch een hele aardige serie van maken. Met de 100mm macrolens op het toestel kom je mooi dichtbij, dan het diafragma ver open zetten (dus een laag getal, hier f3.5) en de compositie bepalen. Lichtmeting door middel van de spotmeter op het lieveheersbeestje. En dan wordt het heel aardig, nog iets nabewerken in photoshop en hier is dan het resultaat. Binnenkort volgt de tweede serie, waar ik wat creatiever bezig ben geweest met het fotograferen van zaaddozen in de tuin.

Winterse uiterwaarden

Net als veel andere natuurfotografen was ik afgelopen week ook helemaal in mijn nopjes met het winterweer. Eindelijk sneeuw en ijs. Hoewel ... sneeuw is er bij ons in Enschede totaal niet gevallen. Grmpf ! Maar niet getreurd. Als de sneeuw niet naar Jan komt, dan moet Jan maar naar de sneeuw. Dus zo gezegd, zo gedaan. Voor zonsopkomst stond ik bij Wilp aan de uiterwaarden van de IJssel in de sneeuw. Berekoud, maar oh zo mooi. En met ook nog een prachtig gekleurde zonsopkomst. Camera op statief, mooi standpunt zoeken en dan een goede voorgrond erbij plaatsen. Moeilijk is in zo'n omstandigheid de belichting. Belicht je de lucht mooi, dan is de sneeuw vaak niet mooi en andersom. Heb je struktuur in de sneeuw dan is de lucht uitgebeten. Door het toestel op manueel belichten te zetten en te meten op de hooglichten zodat deze net aan de rand van het histogram ligt, was het echter mogelijk om alle data in het RAW bestand te houden en uiteindelijk kon ik zonder gebruik te maken van verloopfilters en met wat nabewerking binnen photoshop toch goed en mooi belichte foto's te krijgen. Hier dan de resultaten.

Nachtfotografie

Na het afsluiten van mijn Haaksbergerveen project moet er natuurlijk wat nieuws gebeuren komend jaar. Ik heb besloten om eens iets helemaal anders te gaan doen en ga me naast de normale natuurfotografie bezig houden met een project over de Usseler molen. Een boeiend en markant gebouw in Usselo, vlak naast Enschede. Met een mooie geschiedenis. En een heel erg interessant onderwerp om eens in foto, film en AV uit te werken. Niet puur natuur, wel puur cultuur. Uit diepen van het project gaat binnenkort gebeuren. Nu eerst alle benodige medewerking verkrijgen van de stichting, bestuur en molenars van de molen. Je hoort hier binnenkort zeker meer van. Ik heb alvast een voorzichtige eerste aanzet gemaakt door de molen laat in de avond te fotograferen. Er was spraken van een lichte grondmist, de molen stond in de rouwstand (wieken staan zo als eerbetoon aan een overleden dorpsgenoot) en het licht op de molen was fantastisch. Dus camera op statief en een serie foto's gemaakt van circa 30 seconden belichting. Daarna bezig geweest om de molen in het nachtelijke landschap vast te leggen. Lange belichting met handmatig inflitsen van de voorgrond. Deze heb ik vervolgens in photshop zwartwit gemaakt, maar de molen in kleur gelaten. Dit geeft een mooi nachtelijk sfeerbeeld. Tot slot een close-up van de gehele molen. Steenkoud maar tevreden over de eerste aanzet kon ik na een klein uurtje terug richting huis.

Eindpresentatie Haaksbergerveen project !

Gisteren heb ik mijn Haaksbergerveen project afgerond met de eindpresentatie bij Ruben Smit. Na een jaar lang foto's en video's te hebben gemaakt in het veen en meer dan een maand bezig te zijn geweest met de montage en het inspreken van de voice-over is dit het resultaat geworden. Een overzicht van het Haaksbergerveen. Ik ben er heel content mee zoals het is geworden en ook de beoordeling van de presentatie door Ruben was geweldig ! Professionele uitstraling en kwaliteit waren zijn letterlijke woorden. Ik werd er stil van. Voor diegenen die het leuk vinden om het resultaat te zien kunnen hieronder de AV presentatie bekijken. Dit is wel een gecomprimeerde versie. Wil je het beste beeld full screen in HD, wat deze video absoluut verdiend, klik dan hier op  Het Haaksbergerveen. Er opent zich dan een nieuw scherm in Vimeo met de video. Rechtsonderin kies je dan full screen bekijken (de vier pijltjes aanklikken) waarna de film zich in HD op het gehele scherm opent. Veel plezier met het bekijken en een opmerking / beoordeling wordt gewaardeerd.




Het Haaksbergerveen from Jan Dolfing on Vimeo.

Sterrensporen

Gisterenavond heb ik voor het eerst geprobeerd of ik een zogenaamde sterrenspoor foto kon maken. Dit is een foto van de sterren die door een extreem lange belichtingstijd te kiezen als strepen aan de nachtelijke hemel worden weergegeven. Ik heb de camera op statief in de tuin gezet en op oneindig scherpgesteld. Met veel moeite kon ik in de hoek van de zoeker de bomen in beeld krijgen. Vervolgens gaat de sluiter ver open, in dit geval op een f 5.6 waarde en zet je de stand van de camera op bulb. Door vervolgens met een afstandsbediening de camera aan en vervolgens vast te zetten kun je enorm lange sluitertijden bereiken.En dat allemaal in het pikkedonker. Vervolgens heb ik de camera 5 kwartier laten staan en ben toen de opname gaan stoppen. Met als gevolg dat de camera dan nog ruim een uur nodig heeft om de verzamelde gegevens om te zetten en weg te schrijven op de CF schijf. Tot mijn verbazing is er enorm veel detail te zien op de foto. De bomen staan mooi uitgelicht erop en ook in de achtergrond is nog veel herkenbaar. Gaaf ! Dit is nog een heel beperkte opname en een duidelijke beginnersfoto. Ik heb op het internet werkelijk indrukwekkende platen gezien en daar ga ik ook naar streven. Dus de komende tijd vaak 's avonds er op uit. Nadeel is dat je met dit soort lange sluitertijden maar één opname per avond / nacht kunt maken, dus de produktie duurt lang. Dus ook de leercurve. Maar leuk is het wel.