Eéndagsvlieg

Als ik de naam ééndagsvlieg hoor, dan moet ik eerlijk zeggen dat het bij mij een super deprimerend gevoel oproept. Wie wil er nu maar één dag leven ! Maar goed, in hun korte bestaan als vlieg moet alles in die ene dag gebeuren. Nadat ze als nymfe in het water hebben geleefd, komen in het voorjaar op een mooie warme dag er honderden tegelijk uit het water, waarna ze de metamorfose ondergaan tot ééndagsvlieg. Het enigste doel die dag is het voortplanten, om zo de soort in stand te houden. De volwassen vliegen hebben zelfs geen monddelen om te eten. Direkt na de paring zetten de vrouwtjes de eieren af in het water, waarna er een nieuwe verborgen generatie van de eendagsvlieg zich kan ontwikkelen. Slechts enkele uren na het paren zijn de ouderdieren dood, ze hebben hun taak volbracht. Als je de eendagsvlieg eens van dichtbij bekijkt, dan zijn het ware kunstwerkjes. Een ragfijn netwerk als vleugels, fijner dan het fijnste kantwerk. Elegante lange sprieten, zogenaamde staartdraden waaien in een zachte bries heen en weer. En als zo'n dier dan ook nog eens onder de knalrode zuring gaat hangen is het plaatje voor mij kompleet. Klik ... een mooie macro plaat !

Grutto

Enkele weken geleden ben ik met de fotoclub Natuurfocus naar de Arkemheen polder geweest. Dit is een van de oudste polders in Nederland, gelegen kort boven Nijkerk, tegen de randmeren van de Flevopolder aan. Een prachtig gebied om in het voorjaar te bezoeken, want in deze tijd van het jaar komen de weidevogels terug en gaan hier hun territorium afzetten om te gaan nestelen. Ik kan hier enorm van genieten, en dan met name van de Grutto's. Hun fanatieke gedrag, het "vechten" van de mannetjes om de beste plaatsen in de wei, waar ze met een hoop gefladderd om elkaar heen draaien en vliegen, en het vanaf een paaltje de omgeving afspeuren, op zoek naar concurrentie. Geweldig vind ik dat. Op een gegeven moment zit ik in de auto vlak bij een weidehek te wachten tot een Witte Kwikstaart op het hek gaat zitten, als er opeens iets vlak langs het raam scheert en boven op de paal van het hek landt. Een Grutto, op nog geen vijf meter afstand ! Schitterend. En hij maakt zich totaal niet druk om mij of mijn camera. Valt zelfs zo nu en dan bijna in slaap. Hij zit zelfs zo dichtbij dat ik met de 500mm lens een portret van zijn kop kan maken. Gelukkig sta ik op een kleine helling en voorzichtig laat ik de auto iets achteruit rollen, totdat ik de Grutto met de 500mm vol in beeld heb. Dan heb ik alle tijd om het een en ander uit te proberen. Eerst de standaard foto´s van een Grutto op een paaltje. Dan als bij toeval zakt mijn lens iets naar beneden en verschijnt er aan de rand van de lens een wazig vlak in beeld. Dat blijkt de autospiegel te zijn die deels voor de lange lens terecht komt. Hierdoor ontstaat er opeens een surrealistisch beeld, alsof de Grutto in de mist zit. Een prachtig effekt vind ik zelf, waar ik na enig spelen met de hoogte van de reflectie en de afstand van de lens tot de spiegel uiteindelijk onderstaande foto van heb weten te maken. Ik ben er helemaal tevreden over, een mooie mysterieuze plaat van een schitterende vogel.

Egel

Afgelopen week maar eens weer foto's gemaakt van een egel, toch één van mijn favoriete fotomodellen. Door mijn werk kan ik geregeld opnames maken van deze schitterende dieren. Als dierenartsenpraktijk zijn wij geregistreerd voor de opvang van zwakke, zieke en gewonde egels. Dus komt er geregeld met de dierenambulance zo´n zielig klein geval binnen. Onze stelregel is dan altijd dat het dier weer terug moet in de natuur en zich daar zelfstandig en goed moet kunnen redden. Soms is dit een korte medische behandeling van enkele dagen, soms zitten ze de hele winter over bij ons in de opvang. Dat gebeurd als de jonge egeltjes, die laat in de herfst geboren zijn, onder het minimum gewicht van circa 800-900 gram zitten op het moment dat ze gevonden worden. Als ze dit gewicht aan het eind van de herfst niet hebben dan komen ze de winter niet goed door, en sterven door ondervoeding. Deze egels gaan in de opvang en worden dan bijgevoerd als ze tijdens hun winterrust zo nu en dan wakker worden en wat willen eten. Zo komen ze keurig op een goed gewicht en komen ze de winter probleemloos door. Eind van het voorjaar worden ze dan door ons weer uitgezet. Of in het gebied waar ze gevonden zijn, of in een auto-luw gebied, als hun eigen gebied te gevaarlijk voor ze is. En dat is precies het moment waarop ik de kans krijg om deze schitterende dieren in hun eigen omgeving te fotograferen. Nadat ze zijn losgelaten scharrelen de meesten nog een tijdje wat rond, alvorens in het groen te verdwijnen. En dan grijp ik de mogelijkheid aan om er wat mooie platen van te maken. Zoals ook met dit kleine egeltje. Een jong van afgelopen herfst, die nu voldoende op gewicht is om zijn verdere leven in de natuur door te brengen. Een dier in landschap opname, zoals ik ze het liefste maak. Het ga je goed kleine egelvriend!

Eekhoorn

Vanochtend kijk ik door het keukenraam naar buiten en ik zie opeens een wel heel erg vreemde vogel boven op de voederpaal zitten. Het blijkt een eekhoorn te zijn die parmantig boven op de paal een nootje zit te eten. Afgelopen winter hadden we al twee keer eerder een eekhoorn gezien, maar dat was maar kort. Door de veelvuldige bouwaktiviteiten rondom onze boerderij waren ze echter erg schuw en bleven maar kort op dezelfde plaats. Te kort voor fatsoenlijke foto's. Dus nu een nieuwe kans. Het is ondertussen een stuk rustiger rond het huis, wie weet heb ik nu een betere kans en is het dier wat minder schuw. Gauw de camera uit de tas, natuurlijk een lege batterij en geen kaartje erin. Ook dit snel gecorrigeerd en dan maar hopen dat hij er nog zit. En warempel, de eekhoorn zat mooi op de grond op zijn kont wat rond te kijken. Net land genoeg om een paar plaatjes te maken, alvorens het mooie diertje weer de voerpaal inklom om nog wat nootjes te gappen. Schitterend om te zien hoe handig deze rovertjes de nootjes uit de netjes vissen. Om dan vervolgens op het hek achter de paal de lekkernij op te smikkelen. Technisch lastig, de opnames zijn door het keukenraam heen gemaakt, maar ze zijn toch best wel aardig geworden. Hopen dat hij vaker terug gaat komen, misschien dat ik dan buiten vanuit een schuiltentje nog wat mooiere opnames kan maken.

Noorwegen special

Vorige week hadden we bij mijn fotoclub Natuurfocus een avond waarbij de leden een korte presentatie konden geven in de vorm van een video/diashow op muziek. Uiteraard doe ik aan dit soort avonden ook graag mee, aangezien ik binnen de club zo ongeveer de aanstichter ben van dit soort clubavonden. Vorig jaar heb ik op een clubavond een lezing gegeven hoe je zo'n show in elkaar zet en hoe je er diverse effekten in kunt verwerken. Dit sloeg zo goed aan dat vele leden nu dit soort shows kunnen maken. En het is vreselijk leuk om te maken en te vertonen. Ik heb een compilatie gemaakt van de landschappen van Noorwegen, alle foto's zijn in twee zomervakanties in dit schitterende land gemaakt. Hier het resultaat :

Noorse landschappen from Jan Dolfing on Vimeo. Fotogroet Jan

Wolf

Het laatste jaar duiken er geregeld artikelen op in de media die enthousiast ingaan op de herintroductie van de wolf in Nederland. Er schijnen al kleine wolvenroedels voor te komen in Duitsland op amper 150 km van de Nederlandse grens. Voor een wolf is dit maar één nachtje doorlopen. Dus de kans dat dit schitterende dier ooit nog eens terug komt in ons kikkerlandje is naar mijn mening zeer reeel. Maar goed, voorlopig zal dit nog wel even duren, en zelfs als ze hier terug komen zal het nog een hele toer worden om er ooit een te zien. Ze zijn uitermate schuw en heel slim. Om toch ook eens wolven te kunnen zien en fotograferen ben ik vorig weekend naar Isselburg gegaan. Hier is een (overigens prachtig) wildpark waar ze twee wolven houden in een vrij natuurlijke omgeving. De dieren hebben een groot gebied tot hun beschikking waar ze vrij rondlopen. Het kan dan ook best wel even zoeken zijn voor je ze hebt gevonden. En dan moet je nog zakken met geduld hebben voordat ze op die plek zitten waar jij ze in gedachten al op de foto hebt gezet. Maar na enkele uren geduld en afwachten heb ik er dan toch een serie kunnen maken waar ik redelijk tevreden over ben. Overigens zitten er nog veel meer interessante diersoorten in dit wildpark, onder andere lynxen, beren, roodwild, otters en nog een tiental diersoorten. Allemaal heel ruim gehuisvest. Mooi om te zien dat het zo ook kan.

Adders

Afgelopen weekend ben ik na enkele maanden afwezigheid maar weer eens naar het Haaksbergerveen geweest, mijn thuisgebied. Mijn jaar project is weliswaar afgelopen (zie enkele blogjes terug) maar het gebied blijft natuurlijk mijn favoriete plek. Ik was benieuwd of er al weer adders waren te vinden. De temperatuur is tenslotte al weer wat hoger en het zou dus moeten kunnen. Tot mijn grote schrik zag het veen er op dit moment niet uit. Er is afgelopen winter groot onderhoud gepleegd en het veen is geheel op zijn kop gezet. Alle berken zijn gekapt, grote delen zijn afgeplagd en de paden lijken wel omgeploegd. Waarschijnlijk met een mooi resultaat over 2 jaar, maar op dit moment is het om te janken. Het ziet er niet uit. En voor de adders, reden van mijn bezoek, zo te zien ook een klein drama. Op de vaste plekken langs de Duitse grens, waar anders een royaal aantal adders was te vinden lag nu nog maar 1 adder. De enigste adder die ik verder heb gevonden lag op een bekende plek midden in het veen, waar alles nog intact gebleven was. Hier heb ik nog enkele mooie foto´s kunnen maken, maar over het geheel genomen was ik zwaar teleurgesteld. Voorlopig kom ik niet veel in het Haaksbergerveen denk ik. Ik denk dat het wel 2 jaar duurt voor het veen weer mooi is om te bezoeken. Tot dan blijft het wat behelpen. Ik ga (tijdelijk) op zoek naar een nieuw gebied om me in uit te leven. Je hoort nog van me wat dit gaat worden.