Meikevers

De een vindt ze vreselijk eng, de ander geniet van deze enorme kevers. Ze vliegen weer volop, de meikevers. Voor mij één van de mooiste kevers die ik ken. Grote bromtollen die door de lucht zoeven. Elke avond zitten er wel een stel tegen de lamp in de stal te zoemen, of vast in een spinnenweb voor het raam van het huis. Makkelijk om te verzamelen en de volgende dag te fotograferen. Maar oh zo lastig om een mooi scherp beeld van te krijgen tijdens het opstijgen. Als je heel goed kijkt kun je zien wanneer het zover is. Eerst gaan de oogjes open (prachtig zwarte ogen), dan ontvouwen de antennes zich en wordt het kevertje wat onrustig in zijn gedrag. Zodra er pompbewegingen met het lichaam worden gemaakt moet je echt goed gaan opletten. Ze zijn dan bezig om lucht in de vleugels te pompen en het duurt dan ook niet lang voordat de dekschilden opzij worden geslagen en de vleugels worden uitgeslagen. Op dat moment moet je afdrukken. Scherptediepte heb ik hier op f5 staan, zodat de kans dat de kop goed scherp is groter wordt terwijl de achtergrond nog lekker wazig blijft. De sluitertijd op minimaal 1/250 sec, anders is sowieso alles bewogen en onscherp. Dan niet te dichtbij en niet te krap kaderen, dat kun je beter later in photoshop iets bijsnijden als het nodig mocht zijn. Door het bewegen tijdens het opstijgen loop je groot risico dat een deel van de kever bij te krap kaderen tijdens de opname net buiten je beeld valt. En tot slot tijdens het opstijgen op de motordrive blijven drukken tot de kever verdwenen is. En dan maar hopen dat er wat gelukt is. Die mazzel had ik vandaag gelukkig eens een keer !

 

 

Wijngaardslakken

In onze tuin leeft een grote populatie wijngaardslakken, een zeldzaamheid in grote delen van Nederland, en zeker in het Oosten van het land. De slakken staan in ons land op de lijst van de beschermde diersoorten. Deze slakken zijn wel 15 cm lang met een fors slakkenhuis op de rug. Na de regen van vanmiddag kropen er tientallen van deze reuzen door het groen in de tuin. Leuk om eens fotografisch iets mee te gaan doen. Ik heb er drie verzameld en daar ben ik maar eens m...ee gaan werken. Eerst op mijn fototafel, waar ze gewillig langs de waterkant rond slijmden. Tot zelfs in het water aan toe. De zijkant is ondiep om de vogels de gelegenheid te geven tot badderen en tot mijn verbazing kroop een van de slakken door het water over deze ondiepte heen ! Een wel heel apart gezicht, zo'n duikboot half onder en half boven water. Fotografisch ben ik echter eerst bezig geweest met de slakken aan de rand van het water, met een mooie reflectie in de waterbak. Bij slakken is het grootste probleem de reflectie van licht op de witgelige huid en het slakkenhuis, waardoor je gauw overbelicht. Reden om in het histogram iets aan de onderzijde te belichten, dus aan de linker kant (de donkere kant). Door een lage f-waarde te kiezen (f4) krijg je de mooie cirkels van waterdruppels in de achtergrond. Uiteraard links van de slak de meeste ruimte, de kant waar het dier naartoe beweegt. En ik probeer altijd beide ogen in hetzelfde scherpstelvlak te krijgen. Dat werkt optisch het best. En gelukkig draaide deze slak ook zijn beide ogen op steeltjes in hetzelfde vlak naar me toe. Rest de vraag waar deze populatie slakken vandaan komt. Deze blijken door de buren geïmporteerd te zijn uit Frankrijk. De kinderen vonden de grote slakken zo mooi, die moesten mee als souvenir. Eenmaal hier in Nederland werden ze los gelaten en in een tiental jaren hebben ze zich bij ons in de tuin vermeerderd tot een vrij forse populatie. Hoe vreemd kan het gaan !

 

 

Grondmist in het Buurserzand

Het beloofde een mooie ochtend te worden. Gisteravond bij het bekijken van mijn favoriete weersite (www.yr.no) was al te voorspellen op basis van het dauwpunt dat er grondmist zou ontstaan. Dus vroeg eruit en naar het Buurserzand gegaan, een van mijn favoriete plekken vlak bij mijn woonplaats. En inderdaad, grondmist en schitterende omstandigheden voor landschapsfotografie. In het Buurserzand ligt een groep waterplassen die de Steenhaarplassen heten en hier ben ik begonnen met de ochtend. Het was nog voor zonsopkomst en de nevel lag volop over het water. Door de nevel heen kwam een klein eilandje in de plassen in beeld met hierop een mooie karakteristieke vliegden. Door dit eilandje uit te kaderen op 70 mm (canon 24-105 mm lens) kon ik het beeld mooi isoleren van de omgeving. En dan werkt de mist prachtig mee. Om die witte sfeer goed in beeld te krijgen moet je fors overbelichten, in dit geval 1 2/3 stap. Uiteraard op statief. De scherptediepte bij landschapsfotografie is altijd groot, hier heb ik gekozen voor f16 met een bijpassende sluitertijd van 0,4 sec. Doordat er in het water veel kleine plantjes zitten en riet dat net boven het oppervlak uitkomt krijgt het onderste deel van de foto struktuur en geeft een goede basis aan het beeld. Het trekt ook het oog van de kijker het beeld in naar het eilandje toe. Door het forse overbelichten wordt het water net zo wit als de lucht en daardoor ontstaat er balans en rust in de foto. Precies in het midden dan de bomen en dan is voor mij het beeld af. Nabewerking in photoshop is gering in dit geval. Iets verscherpen en heel iets de witbalans hoger zetten. Dat is eigenlijk alles. Het beeld wordt in dit geval al bepaald in het veld door nauwkeurig te werken.

 

 

Artistieke kraanvogels

Afgelopen week vier dagen mee geweest met Han Bouwmeester van Wildpix Travels op de try-out reis naar kraanvogels. Twee heerlijke dagen fotograferen in een fotohutje. Lange dagen van 14 uur in eenzame opsluiting, een uur voor zonsopkomst in de hut en een uur er na er weer uit. Maar wat was het genieten. Grote groepen kraanvogels vlogen geregeld karakteristiek toeterend (wat een kippevelgeluid is dat !) over ons heen, en zo nu en dan landde er een groepje of koppeltje kranen voor de hutten. Eén van de mooiste platen die ik gemaakt heb zijn de onderstaande foto's, tenminste ik vind het erg mooi. Geen standaardfoto (die heb ik ook zat trouwens) maar een artistieke foto vol actie. Terwijl er enkele kraanvogels in glijvlucht naar beneden komen begin ik met de automatische scherpstelfunctie de vogel te volgen op zijn weg naar beneden. Scherpstellen op het oog. Omdat ik beweging in de vogel wil hebben heb ik voor een langzame sluitertijd van 1/50 sec. gekozen. Dat alles bij een f6.3 om een geringe scherptediepte te krijgen, ik wil namelijk de achtergrond volledig out of focus hebben. En dan is het op het moment dat het gele riet bjina in beeld komt op de ontspanknop drukken met 6 beelden per seconde. Tegelijkertijd moet de camera dan worden meebewogen met de kraanvogel, waarbij je het oog van het dier op dezelfde plek in je zoeker moet zien te houden. Heel lastig om te doen en er mislukken dan ook tientallen foto's. Maar zo nu en dan zitten er één of twee tussen die goed gelukt zijn, zoals deze beide platen, oog scherp rest vol beweging. Door ook nog eens bewust 1 1/3 stap te overbelichten krijg je helemaal een fris beeld met een van de achtergrond los komende vogel. Beide foto's heb ik nadien nog iets moeten croppen in photoshop om rechtsonder een half eendje uit het beeld te houden. Ik geef toe, je moet er van houden maar ik ben helemaal wous van dit soort foto's. Beweging, actie en toch herkenbaar. Benieuwd wat jullie er van vinden. Om ze goed te zien en beoordelen wel even beide foto's in het groot bekijken uiteraard. Da's pas genieten !!

Kievitsbloemen

Vorig jaar heb ik met een vooruitziende blik bij mij aan de poel een serie kievitsbloembolletjes geplant. Eén van de bloemen die ik ontzettend mooi vind in het voorjaar. Door ze tegen de schuin oplopende wal aan te planten kun je mooi het water, de wal of de lucht als achtergrond kiezen. Ik heb vanochtend een hele serie foto's gemaakt, het gras en de bloemen waren nog nat, wat een mooi extra effekt geeft. Twee kievitsbloemen stonden mooi naast elkaar en ik besloot om deze als hoofdonderwerp te nemen. Door van boven naar beneden langs de wal van de poel te fotograferen kon ik in de voorgrond een andere kievitsbloem nemen, uiteraard is deze volledig uit focus, maar geeft daardoor wel een mooie vlek in dezelfde kleur en vorm als de andere bloemen. Dan is het even zoeken naar een weerspiegeling in het water van de poel. Dit kan precies als witte vlek weer achter de onscherpe bloem gepositioneerd worden. Door de camera laag te houden komt het gras op de voorgrond als waas in beeld en geeft een mooie basis aan het geheel. Scherptediepte is hier f3.5 met een sluitertijd van 1/125 sec. De opname is weer gemaakt met de canon 100mm macro lens, deze geeft een heerlijk bokeh in de achtergrond. Het is een van mijn favoriete lenzen. Tenslotte heb ik nog 1 volle stap overbelicht om de foto lekker op te lichten. Een andere optie is om nog veel verder te overbelichten. Dat is in de onderste foto gebeurd. Hier is 2 volle stappen overbelicht, waarbij als achtergrond de reflecties in de poel zijn gebruikt om de lichte kleuren te krijgen. Zelfde opname richting, andere belichting en een totaal andere foto. Wat is het toch leuk om hier mee bezig te zijn. Aan alle foto's heb ik in photoshop weinig meer gedaan, iets verscherpt, en helderheid iets terug gezet om de romantische sfeer erin te krijgen. Dat is alles.

 

 

Van herfst naar voorjaar

Na al het geweld met voorjaarsbloeiers, kikkers en padden van de laatste week hier dan eens een totaal andere foto. Het symboliseert voor mij heel mooi het voorjaar dat in aantocht is. Terwijl ik langs een beukenbos rij vlak bij mijn woonplaats zie ik opeens deze jonge scheut voor het achterliggende bos. De scheut springt in het oog door het tegenlicht, dat de knop mooi laat oplichten.Door omheining met prikkeldraad (jaja, kijken mag maar inkomen niet, Nederland he) kon ik niet dichterbij en was gebonden aan de plek waar ik stond. Met de 100-400 mm lens kan ik op de 340mm stand voldoende inzoomen om de knop groter in beeld te krijgen. Voordeel van deze lensafstand is dat het beeld in elkaar kruipt. De beuken die verder weg staan gaan zo mooi als bijpassende achtergrond dienen. Door iets te overbelichten (2/3 EV) licht de knop mooi op en komt de achtergrond mooi helder over. Scherptediepte van f7.1 garandeert me dat de hele knop scherp zal zijn. Vanaf hetzelfde standpunt maak ik vervolgens een totaal andere foto. De camera verticaal en fors uitzoomen naar 185 mm geeft meer een overzichtsbeeld. Door iets te verplaatsen kan ik de herfstbladeren die nog aanwezig zijn mee in beeld krijgen. Hierdoor ontstaat (voor mij althans) een sfeer van overgang herfst/winter naar voorjaar. Ik belicht de foto fors over met + 1 1/3 EV om de mist die nog tussen de bomen hangt zo veel mogelijk te laten oplichten. Zo zie je dat je vanaf één standpunt door gebruik te maken van verschillende technieken en lensafstanden een totaal verschillende sfeer in de foto kunt krijgen. Iets wat ik heel leuk vind om te doen.

 

Blauw !

Eindelijk was ik er op de juiste dag. Vorig jaar een paar dagen te laat, jaar daarvoor te vroeg. Maar nu eens op de dag dat ze echt mooi blauw kleuren. Wie ? De heikikkers. Gedurende enkele dagen per jaar kleuren de mannetjes kikkers helder blauw, Dit ontstaat onder invloed van geslachtshormoon. Zodra de seks de mannen in de bol slaat, slaat de blauwe kleur uit ! Na een poosje zoeken hoorde ik in het Haaksbergerveen de plop-plop-plop geluiden, die de mannetjes maken. Eerst in een wat te ver weggelegen poel, maar helemaal achterin het veen zaten de mannen aan de rand van de poeltjes en zijn dan goed te benaderen. Heel rustig bewegen, van onverwachtse bewegingen schrikken ze en duiken onder. Na tien minuten stil zitten echter komen ze weer vrolijk boven. Plat op de buik, de camera liefst op het water om een zo mooi mogelijke reflectie te krijgen. Dan 1/3 EV onderbelichten, anders heeft de witte borst geen structuur meer. Deze opname is met de 100-400 mm lens gemaakt op 400 mm. Sluitertijd kort 1/400 sec, f5.6 om een geringe scherptediepte te krijgen en dan is het zover, ik heb mijn eerste blauwe kikker sinds jaren op de plaat ! Net op tijd, want morgen is de kleur waarschijnlijk weer weg van dit schitterende kikkertje.