Blauwborst

Eén van de vogelsoorten die ik al lange tijd op mijn wensenlijstje heb staan is de blauwborst. Een prachtig vogeltje, waarvan met name het mannetje een prachtige bruidstooi heeft. Het vogeltje heeft een helderblauwe borst met daaronder een mooi aftekenende rode streep. Zijn zang is vrij karakteristiek en als je het een keer gehoord hebt dan herken je het eigenlijk gelijk. Gelijk ? Helaas ! Soms kan de blauwborst andere vogels perfekt imiteren, waardoor je door hem snel op het verkeerde been kunt worden gezet. Afgelopen weekend kwam deze wens dan uit. Ik was samen met een aantal clubgenoten aan het fotograferen in de Oostvaardersplassen en Lepelaarsplassen en door de enorme kennis van één van mijn clubgenoten (waarvoor dank Tom !) kon ik de blauwborst eindelijk eens van dichtbij zien en ook nog eens mooi op de gevoelige plaat vastleggen. En ik weet wel dat er al enorm veel van dit soort foto's gemaakt zijn, en ook nog wel veel mooiere, maar de eerste keer dat het je zelf lukt om zo'n mooi vogeltje zelf goed in beeld te krijgen geeft toch een aparte kick ! Hierbij dan de foto's en binnenkort volgt er meer uit de Oostvaardersplassen.

Dier in landschap

Zoals ik in mijn vorige blog al aangaf ben ik de laatste twee weken bezig geweest om een serie te maken van dieren in het veenlandschap. En dan niet de gedetailleerde portretopnames, maar die opnames waarbij het dier een klein onderdeel is van de gehele foto en toch herkenbaar in beeld staat. Daarnaast moet het goed te zien zijn dat de opname in het veengebied gemaakt is. Dat wil dus zeggen dat er riet, pijpestrootje, berken of water te zien moet zijn. En die combinatie dier en landschap blijkt nog verrekte lastig te zijn. En dan met name de compositie. Hoe krijg ik het dier nu nog herkenbaar in beeld en op welke plaats zet ik hem in beeld om een foto met uitstraling te krijgen. Ik heb drie foto's uitgezocht die naar mijn idee geslaagd zijn voor het vermelde thema. De bovenste is een fazantenhen die ergens van geschrokken is en een dertig meter voor mij langs vloog. Door haar met de camera te volgen had ik haar op een gegeven moment kort voor de landing in de omgeving geplaatst. Door het landen zijn de vleugels wijd uitgespreid en viel het licht mooi op het dier. De tweede opname is een roodborsttapuit in het veengebied, dat luid zingend van stok naar stok vliegt en zo zijn territorium afbakent. Door goed te observeren naar welke plekken hij vliegt kun je hierop anticiperen. Ook hier is dan een dier in landschap opname tot stand gekomen, waarbij de roodborsttapuit nog goed herkenbaar is. De laatste opname ten slotte is een graspieper, die ook luid zingend door zijn terrotorium heen gaat. Hier heb ik gekozen voor een tegenlicht opname met een dusdanige belichting dat de achtergrond vrij donker is en de graspieper door het oplichten van de vleugels er mooi afgetekend opstaat. Daarbij zit het dier ook nog eens in een fraai gevormde tak, wat nog bijdraagt aan de compositie en sfeer van de foto. Alle drie opnames waar ik tevreden over ben en die goed in mijn Haaksbergerveen project passen. Voor alle opnames geldt ook hier weer dat ze het mooiste overkomen als je ze in de grotere versie bekijkt. Dus aanklikken en dan opent deze versie zich. Terug naar de blog kom je door linksboven op het pijltje in het explorer scherm te klikken.

Haaksbergerveen project ; dier in landschap

Afgelopen weekend ben ik weer in het Haaksbergerveen geweest om aan mijn fotoproject te werken. Na mijn vorige sessie foto's kreeg ik van Ruben als commentaar terug dat de opnames te algemeen waren. Dat wil zeggen dat ze overal gemaakt konden zijn en niet specifieke veenopnames zijn. Daar moet ik hem (tot mijn grote spijt) gelijk in geven. Dus met deze opmerkingen in het achterhoofd ben ik het veen in gegaan, met als hoofddoel de adder en de heikikker. In de maand maart komt de adder weer uit zijn winterrust te voorschijn, en liggen ze in de zon op te warmen. Door goed te zoeken kun je ze relatief makkelijk vinden. Het grootste probleem is nu hoe je laat zien dat deze adders in het veen leven. Het is sowieso al lastig om een adder vrijliggend te fotograferen, laat staan om deze adder ook nog eens herkenbaar in beeld te krijgen in het landschap. Nou had ik het geluk dat er drie adders bij elkaar lagen, weliswaar aan de rand van het riet, maar zich nog wel geregeld van de ene naar de andere plek verplaatsten. En tussen het riet was een kleine plek met mos. Ik besloot om te proberen of ik een adder op deze plek in beeld kon krijgen, en tegelijk het riet en de berken in de omgeving bij de foto op te plaatsen. Na ongeveer een half uur wachten komt de adder op de goede plaats door het beeld. Hiervan heb ik onderstaande foto gemaakt. Voor een eerste poging ben ik er wel tevreden over. Uiteraard kan het nog veel beter en veel fraaier, maar dan moet het dier maar net mee willen werken en op die plek gaan liggen waar ik hem in gedachten heb. En die kans is klein. Het tweede onderwerp waar ik het veen voor inging waren de heikikkers. Deze kikkers zijn een aantal dagen per jaar helemaal blauw gekleurd, tenminste de mannelijke dieren. Helaas was ik hiervoor net één of twee dagen te laat. Er was nog een hele lichte blauwe waas over sommige kikkers aanwezig, en de fraaie witte bef was er nog wel, maar het hele mooie was er al weer af. Maar ja, de dagen ervoor moest ik werken en had ik geen tijd. Toch bleef de uitdaging aanwezig om een kikker en wel specifiek de heikikker in het veen in zijn eigen omgeving vast te leggen. Ook hier heb ik een poging toe gewaagd door links onderin het beeld de kikker te zetten en al langs het riet het water te volgen. Tot slot ben nog bezig geweest met het kleine hoefblad. Eén van de eerste bloeiende planten in het veen. Een fraaie gele bloem waarvan achterin het veen een klein groepje bij elkaar staat. Dit had ik vorig jaar al gezien en toen heb ik er eigenlijk niet bij stilgestaan om dit in zijn eigen omgeving te fotograferen. Door de aanwijzingen van Ruben ben ik hier nu wel mee bezig geweest en ook hier komt uiteindelijk een foto uit naar voren waarbij de plant in zijn natuurlijke omgeving getoond wordt. Zoals ik al eerder zei kan het altijd beter. Maar voor een eerste begin ben ik er niet ontevreden over. Wil je de foto's goed kunnen beoordelen, klik dan even op de foto, waarna er zich een grotere opname open vouwt. Zoals Ruben ook al aangaf is het erg moeilijk om kleine dieren zoals een kikker en een adder herkenbaar in zijn eigen landschap weer te geven. Komend weekend ga ik een nieuwe poging wagen om je nog meer te laten zien. Tot dan.

Supermaan

Vandaag is een bijzonder natuurfenomeen te zien. De maan is uitzonderlijk groot, bijna 14% groter dan normaal en daarnaast is het licht van de maan ook nog eens 30% feller. Daar komt nog bij dat het exact volle maan is, wat het grote effekt nog eens versterkt. Dit fenomeen ontstaat doordat de maan in het zogeheten perigeum van haar baan staat, dat wil zeggen dat de afstand tussen maan en aarde op zijn kleinst is. Deze afstand varieert van 356.577 kilometer (zoals vanavond het geval is) tot meer dan 405.000 kilometer, wanneer de maan op zijn verste punt van de aarde staat. Deze stand in kombinatie met volle maan komt maar zelden voor. De volgende keer dat dit gebeurd is pas op 14 november 2016. Dan staat de maan nog 66 kilometer dichterbij ! Maar of het dan ook weer zo mooi onbewolkt en helder is als vanavond valt nog maar te bezien. Uiteraard heb ik van dit mooie fenomeen een opname gemaakt, de maan in zijn volle glorie !

Prairiehondjes

Eén van mijn favoriete dieren in de dierentuin zijn de prairiehondjes. Aandoenlijk uitziende dieren waar ik echt uren naar kan kijken. Oorspronkelijk komt dit dier van de grasvlakten van Noord-Amerika, waar hij grote ondergrondse gangenstelsels graaft waarin hij zich terugtrekt bij gevaar of om in te slapen. Deze gangen kunnen tot wel 5 meter diep onder de grond doorlopen en soms wel 30 meter lengte hebben !  Ze leven van grassen, fruit, groenten en kruiden. De prairiedog is een sociaal dier en leeft in grote groepen, die weer uit diverse families bestaan. Om te fotograferen zijn ze geweldig ! Die schattige koppies, het drukke gedrag, de kleine handjes die ze gebruiken om allerlei dingen in vast te pakken, allemaal zaken die het dier voor mij als fotograaf enorm aantrekkelijk maken. In de Zoo in Rheine leeft ook een vrij grote groep prairiehondjes die zich heel natuurlijk gedragen. Het is schitterend om er een tijdje te staan kijken en te zien hoe de onderlinge relaties zijn. En natuurlijk om er wat mooie foto's van te maken.

Gelada

Gelada, het klinkt als een soort zomerijsje.  Eentje die je in een italiaanse ijssalon haalt. Niets is echter minder waar. Gelada's zijn hooglandbavianen uit Ethiopie. Het is de enigste bavianensoort die voornamelijk gras eet. Karateristiek voor deze soort is het rode, haarloze gebied op hun borst. Verder hebben ze de zo typische mantel die andere bavianen ook vaak hebben. Nu ben ik uiteraard niet in Ethiopie geweest om deze apensoort te fotograferen, maar wel in Rheine. Hier hebben ze in de Zoo twee grote groepen van deze bavianen, en zijn ze stamboekhouder van het Europese fokprogramma (EEP) voor deze toch wel bedreigde diersoort. In Ethiopie leven ze in grote groepen, van soms wel 600 dieren en vormen ze een bedreiging voor de lokale boeren, omdat ze grote delen van de graanvelden leegeten. De apen zijn van nature niet agressief. Onderlinge geschillen worden met name opgelost door een hoog expressief gehalte van hun gezichten. Door gebruik te maken van mimiek kunnen ze uitgebreid met elkaar communiceren. Een mooi gezicht als je dit een tijdje staat te observeren. Zo is de onderkant van de oogleden bij het mannetje heel licht gekleurd. Bij opwinding trekt hij dan ook zijn wenkbrauwen op en toont deze lichte kleur. Als waarschuwing ! Fotografisch gezien zijn het erg leuke dieren om vast te leggen. De grote kraag, de mooie kleuren en de mimiek laten het beeld leven, de foto's spreken wel voor zichzelf.

Sperwer !

Spektakel in de tuin ! Terwijl ik aan de telefoon ben met mijn vrouw, hoor ik opeens een knal tegen het raam, en uit mijn ooghoek zie ik iets omlaag vallen. Ik denk "vogel tegen het raam gevlogen", wat vervelend. Sta dus op en kijk naar buiten en dan zie ik pas de reden van de knal. Een merel ligt te spartelen op de grond met een sperwer er bovenop ! De merel heeft natuurlijk geprobeerd om aan de greep van de sperwer te ontkomen, maar vloog in zijn paniek tegen het raam aan, waardoor hij de ongelijke strijd verloor en de sperwer hem vol in de klauwen kreeg. Het eenzijdige gevecht ging nog even door onder het raam, maar de merel had geen schijn van kans. Wat een spektakel ! En ik sta er achter het raam met mijn neus bovenop. Met een dubbel gevoel moet ik eerlijk zeggen. Aan de ene kant heb ik medelijden met de merel, die zijn uiterste best doet om weg te komen en duidelijk volledig in paniek is. Aan de andere kant ben ik vol bewondering voor de sperwer, die maar net iets groter is dan de merel en zo'n enorme kamikaze aanval kan uitvoeren. Gelukkig bedenk ik mij opeens dat ik de camera op de tafel heb staan omdat ik even eerder op de middag wat andere foto's had gemaakt en nog te lui was geweest om de camera in de tas op te bergen. Wat een geluk ! Ik kan door het raam heen een prachtige serie maken van de sperwer, met de merel in zijn poten. Helaas besluit de sperwer na een dikke minuut om elders zijn maaltje te gaan plukken en op te eten en verdwijnt hij met de merel in zijn poten om de hoek naar de aangrenzende tuinen. Ik heb nog even gezocht waar hij is gebleven, maar helaas, hij was verdwenen. Wat een middag !