Eekhoorn

Vanochtend kijk ik door het keukenraam naar buiten en ik zie opeens een wel heel erg vreemde vogel boven op de voederpaal zitten. Het blijkt een eekhoorn te zijn die parmantig boven op de paal een nootje zit te eten. Afgelopen winter hadden we al twee keer eerder een eekhoorn gezien, maar dat was maar kort. Door de veelvuldige bouwaktiviteiten rondom onze boerderij waren ze echter erg schuw en bleven maar kort op dezelfde plaats. Te kort voor fatsoenlijke foto's. Dus nu een nieuwe kans. Het is ondertussen een stuk rustiger rond het huis, wie weet heb ik nu een betere kans en is het dier wat minder schuw. Gauw de camera uit de tas, natuurlijk een lege batterij en geen kaartje erin. Ook dit snel gecorrigeerd en dan maar hopen dat hij er nog zit. En warempel, de eekhoorn zat mooi op de grond op zijn kont wat rond te kijken. Net land genoeg om een paar plaatjes te maken, alvorens het mooie diertje weer de voerpaal inklom om nog wat nootjes te gappen. Schitterend om te zien hoe handig deze rovertjes de nootjes uit de netjes vissen. Om dan vervolgens op het hek achter de paal de lekkernij op te smikkelen. Technisch lastig, de opnames zijn door het keukenraam heen gemaakt, maar ze zijn toch best wel aardig geworden. Hopen dat hij vaker terug gaat komen, misschien dat ik dan buiten vanuit een schuiltentje nog wat mooiere opnames kan maken.

Noorwegen special

Vorige week hadden we bij mijn fotoclub Natuurfocus een avond waarbij de leden een korte presentatie konden geven in de vorm van een video/diashow op muziek. Uiteraard doe ik aan dit soort avonden ook graag mee, aangezien ik binnen de club zo ongeveer de aanstichter ben van dit soort clubavonden. Vorig jaar heb ik op een clubavond een lezing gegeven hoe je zo'n show in elkaar zet en hoe je er diverse effekten in kunt verwerken. Dit sloeg zo goed aan dat vele leden nu dit soort shows kunnen maken. En het is vreselijk leuk om te maken en te vertonen. Ik heb een compilatie gemaakt van de landschappen van Noorwegen, alle foto's zijn in twee zomervakanties in dit schitterende land gemaakt. Hier het resultaat :

Noorse landschappen from Jan Dolfing on Vimeo. Fotogroet Jan

Wolf

Het laatste jaar duiken er geregeld artikelen op in de media die enthousiast ingaan op de herintroductie van de wolf in Nederland. Er schijnen al kleine wolvenroedels voor te komen in Duitsland op amper 150 km van de Nederlandse grens. Voor een wolf is dit maar één nachtje doorlopen. Dus de kans dat dit schitterende dier ooit nog eens terug komt in ons kikkerlandje is naar mijn mening zeer reeel. Maar goed, voorlopig zal dit nog wel even duren, en zelfs als ze hier terug komen zal het nog een hele toer worden om er ooit een te zien. Ze zijn uitermate schuw en heel slim. Om toch ook eens wolven te kunnen zien en fotograferen ben ik vorig weekend naar Isselburg gegaan. Hier is een (overigens prachtig) wildpark waar ze twee wolven houden in een vrij natuurlijke omgeving. De dieren hebben een groot gebied tot hun beschikking waar ze vrij rondlopen. Het kan dan ook best wel even zoeken zijn voor je ze hebt gevonden. En dan moet je nog zakken met geduld hebben voordat ze op die plek zitten waar jij ze in gedachten al op de foto hebt gezet. Maar na enkele uren geduld en afwachten heb ik er dan toch een serie kunnen maken waar ik redelijk tevreden over ben. Overigens zitten er nog veel meer interessante diersoorten in dit wildpark, onder andere lynxen, beren, roodwild, otters en nog een tiental diersoorten. Allemaal heel ruim gehuisvest. Mooi om te zien dat het zo ook kan.

Adders

Afgelopen weekend ben ik na enkele maanden afwezigheid maar weer eens naar het Haaksbergerveen geweest, mijn thuisgebied. Mijn jaar project is weliswaar afgelopen (zie enkele blogjes terug) maar het gebied blijft natuurlijk mijn favoriete plek. Ik was benieuwd of er al weer adders waren te vinden. De temperatuur is tenslotte al weer wat hoger en het zou dus moeten kunnen. Tot mijn grote schrik zag het veen er op dit moment niet uit. Er is afgelopen winter groot onderhoud gepleegd en het veen is geheel op zijn kop gezet. Alle berken zijn gekapt, grote delen zijn afgeplagd en de paden lijken wel omgeploegd. Waarschijnlijk met een mooi resultaat over 2 jaar, maar op dit moment is het om te janken. Het ziet er niet uit. En voor de adders, reden van mijn bezoek, zo te zien ook een klein drama. Op de vaste plekken langs de Duitse grens, waar anders een royaal aantal adders was te vinden lag nu nog maar 1 adder. De enigste adder die ik verder heb gevonden lag op een bekende plek midden in het veen, waar alles nog intact gebleven was. Hier heb ik nog enkele mooie foto´s kunnen maken, maar over het geheel genomen was ik zwaar teleurgesteld. Voorlopig kom ik niet veel in het Haaksbergerveen denk ik. Ik denk dat het wel 2 jaar duurt voor het veen weer mooi is om te bezoeken. Tot dan blijft het wat behelpen. Ik ga (tijdelijk) op zoek naar een nieuw gebied om me in uit te leven. Je hoort nog van me wat dit gaat worden.

Sneeuwloze klokjes

Net als veel andere natuurfotografen geniet ik ook van het feit dat het voorjaar om de hoek begint te kijken. Langzaam worden de dagen wat langer en er komt steeds meer moois te voorschijn om te fotograferen. Eén van de voorlopers van het voorjaar zijn voor mij de sneeuwklokjes. Soms steken ze hun witte kopjes al boven de grond uit als er nog sneeuw ligt. Dit jaar mocht dat helaas niet zo zijn, we hebben amper sneeuwvlokken gezien de afgelopen winter. Maar gelukkig zijn de sneeuwklokken er wel. Grote groepen bloeien bij mij in de tuin en dat vraagt erom om te worden vastgelegd. Innovatief bezig zijn met de klokjes kan bijna niet meer. Elke zichzelf respecterende fotograaf heeft er al foto's van gemaakt in allerlei omstandigheden en composities. Dus ga ik de tuin in met de gedacht om gewoon een mooie plaat te maken. Ik heb iets in mijn hoofd en dat ga ik proberen te bereiken. Ik wil graag een foto van een sneeuwklok in een highlight opname, waarbij de tere schoonheid van het klokje naar voren moet komen. Ik kies voor een wat softe belichting met een heel beperkte scherptediepte. Door behoorlijk over te belichten krijg je extra zachtheid aan de foto. En dit is het uiteindelijk geworden. Niets bijzonders, maar voor mij wel het gevoel van voorjaar.

Zaaddozen

Zoals in het vorige blog reeds vermeld heb ik me ook bezig gehouden met het fotograferen van wat zaden en zaaddozen. Zaken waar ik al wel honderd keer aan voorbij ben gelopen en niets bijzonders in zag. Tot ik vorige week eens van dichtbij keek. Schitterend zoals deze strukturen in tegenlicht veranderen in kleine juweeltjes. De fijne, delicatie draadjes van de zaadbolletjes lichten prachtig op in de laatste stralen van het zonlicht. Door te belichten met spotmeting krijg je alle controle over het uiteindelijke resultaat. Dit in combi met een heel geringe scherptediepte vind ik prachtig om te doen. Grappig zijn ook de vliegende zaden. Een groepje van vier wapperde in de wind heen en weer aan een miniscuul klein spinnewebdraadje. Hierdoor zijn ze te fotograferen, al blijft het ontzettend lastig om ze scherp in beeld te krijgen. Vele opnames later had ik dan eindelijke het resultaat zoals me dit voor ogen stond. Bewust overbelichten geeft een soort silhouet opname van de zaden. Tot slot een dubbelopname van enkele zaaddozen. Door één van beide opnames licht onscherp te laten zijn krijgt de gemixte foto een wat soft uiterlijk meteen scherpe kern. Leuk om te doen. Uiteraard moet dit wel vanaf statief, anders lukt dit nooit.

Voorjaar in de herfst

Afgelopen weekend begon het aardig op de lente te lijken. Een lekker zonnetje, een fijne temperatuur (jaja, 8 graden noemen we al lekker na de koudeperiode van afgelopen weken) en zowaar de eerste voorjaarsbloeiers in de tuin. Sneeuwklokjes te over en een enkele krokus. Dat vraagt om aktie, dus camera gepakt en aan de slag. Het grappige is dat ik binnen enkele minuten bezig was met het fotograferen van de herfst. De herfst ? Yep, althans de restanten van de herfst. Van een of andere onkruidplant waren schitterende stengels blijven staan gedurende de afgelopen winter en laat ik daar nou net een lieveheersbeestje op tegenkomen. De eerste notabene die ik buiten zie. Tel daarbij op het mooie tegenlicht met de warme kleuren van de late middagzon en het plaatje was kompleet. Echter die lieveheersbeestjes blijven ontzetten lastig om mooi te fotograferen. Vrijwel direct is er een schittering of overbelichting zichtbaar op de schilden op hun rug. Door gebruik te maken van het late zonlicht dat door en wolk iets gedempt werd kon ik er toch een hele aardige serie van maken. Met de 100mm macrolens op het toestel kom je mooi dichtbij, dan het diafragma ver open zetten (dus een laag getal, hier f3.5) en de compositie bepalen. Lichtmeting door middel van de spotmeter op het lieveheersbeestje. En dan wordt het heel aardig, nog iets nabewerken in photoshop en hier is dan het resultaat. Binnenkort volgt de tweede serie, waar ik wat creatiever bezig ben geweest met het fotograferen van zaaddozen in de tuin.