Bloemetjes en beestjes

Het was heerlijk voorjaarsweer vandaag en dat bleek ook wel, ik heb lieveheersbeestjes, wantsen, muggen, vliegen en zowaar een rups gevonden. Kortom : het macro seizoen is weer begonnen. De rups heb ik voorzichtig met een klein takje op een sneeuwklokje gezet (je denkt toch niet dat deze hier vanzelf op is gekomen, zoals al dit soort foto's die je ziet gemanipuleerd zijn) nadat ik van tevoren de compositie had bepaald. Losstaand sneeuwklokje in ons grasveld, camera plat op de... grond, wat extra gras in de zonnekap leggen en de camera iets omhoog richten om de lichte vlekken in de achtergrond te krijgen. Dan een f3.2 kiezen, iso 100 en een sluitertijd van 1/160 sec. Dan maar hopen dat de rups aan de goede kant langs de stengel gaat lopen en de wind geen spelbreker gaat worden. Gelukkig werkt alles en iedereen goed mee en kan ik een mooi beeld maken. Uiteraard de rups voorzichtig terug gezet op dezelfde plek als ik hem heb gevonden, want dat vind ik belangrijk ! Ongedeerd kruipt hij snel weg tussen gevallen blad. Voor eeuwig in zijn schoonheid door mij vastgelegd ! Daarna ben ik nog bezig geweest met een lieveheersbeestje, een stuk eenvoudiger dan de rups. Deze loopt eigenlijk altijd langs de stengel omhoog en blijft geregeld even stil zitten. Na een tiental minuten had ik ook hier wat mooie beelden van gemaakt. Mijn middag is weer geslaagd !

 

 

't is lente !

Na alle mooie foto's van sneeuwklokjes die ik de laatste week voorbij heb zien komen op facebook heb ik me hier vandaag ook maar eens mee bezig gehouden. Maar niet buiten, daar waaide het te hard om een mooie scherpe foto te maken en het grauwe licht is bagger. Mijn vrouw had een pot vol sneeuwklokjes geplant en deze lieten zich gewillig mee naar binnen nemen. De pot een meter voor het raam gezet en dan maar experimenteren. Om lichtcirkels in de achtergrond te krijgen (zonder zon uitermate lastig op dit tijdstip) heb ik drie zaklantaarns gepakt en deze op de ruit gericht. De reflectie van het licht in de ruit geeft dan de gewenste lichtcirkels. Bijkomend voordeel is dat je ze kunt plaatsen waar je maar wilt. Hierdoor werden de foto's al stukken interessanter. En laat ik nu ook nog een lieveheersbeestje vinden. Een levende zowaar die door het "warme" weer al actief is. Deze op de sneeuwklokjespot geplaatst en dan maar mee bewegen met het beestje. Tientallen foto's gemaakt maar pas de één na laatste foto komt alles samen. Het lieveheersbeestje loopt naar het eind van een sneeuwklokje, ik heb handmatig scherp gesteld met een geringe scherptediepte van f3.2 en een korte sluitertijd van 1/200 sec en heb (gelukkig) de flitser aan staan (invulflits met -2 stappen flitslicht om overbelichting te voorkomen). Ik verwacht dat hij aan het eind van de stengel omdraait en naar beneden loopt, op weg naar een andere stengel, zoals hij tot dusverre iedere keer eigenlijk deed. Maar tot mijn grote geluk blijft hij staan, trilt wat en slaat dan de dekschilden opzij. Ik kan nog net 2x afdrukken, deze opname is de eerste en de volgende (onscherpe) opname is hij al half uit beeld gevlogen. Maar jongens, wat ben ik hier blij mee ! Hieronder een impressie van het uurtje fotograferen.

 

 

Soms zit het mee ...

Afgelopen week donderdag leken de weersvoorspellingen gunstig voor landschapsfoto's. Ik besloot om naar het Buurser Meertje te gaan, volgens het programma The Photographer's Emeris was de zonsopkomst hier ten opzichte van het water gunstig. En ook de weersvoorspellingen (die ik via www.yr.no volg) leken heel gunstig, met een gedeeltelijk bewolkte lucht met zon. Maar bij aankomst aan het water een ...grauwe dichte lucht, 15 minuten voor zonsopkomst. En dus geen kleur in de lucht. Zwaar teleurgesteld overwoog ik of ik weer naar huis zou gaan, maar besloot toch maar een verkenningsronde te lopen. Spullen op de rug en langzaam het terrein ingelopen. En verrek, nog geen tien minuten later brak de lucht open, nog net voor zonsopkomst en werden de kleuren in de lucht steeds mooier. Over een deel van het meertje ligt een loopbrug, dit leek me een mooie locatie voor wat opnames. Camera op statief, groothoeklens erop (10-22mm van canon) en het Lee filter systeem ervoor met twee filters, 0.6 ND Grad en 0.9 ND hard. Dit om het enorme contrastverschil tussen lucht en land te overbruggen. Dan een scherptediepte van f16 en hierbij de sluitertijd (1,3 sec) gezocht, zodanig dat ik nog kleur in de lucht hou en zo ver mogelijk naar rechts op mijn histogram belicht, zonder dat deze in de witte delen eruit loopt. Dan is het wachten op een goed moment met het licht. Dat ontstaat als de zon net boven de horizon komt en een gouden gloed in het water veroorzaakt. Samen met de gele pijpestrootjes geeft dit een warme sfeer aan het beeld. De diepte wordt verkregen door het vlonderbruggetje dat mooi wegloopt in de foto. Door de vorst op het bruggetje licht dit ook nog eens mooi op. Ik heb er een aantal foto's gemaakt en moet zeggen dat ik er goed tevreden over ben. Welke het mooist is dat is afhankelijk van persoonlijke voorkeur uiteraard. Voor mij is het de bovenste foto. Tjonge, wat was ik tevreden dat alle omstandigheden op het laatste moment toch nog zo mooi bij elkaar kwamen.

 

 

Winters beeld

Eindelijk ben ik na 6 weken overwinteren zonder fotografie (te druk, slecht weer, geen zin, we kennen het allemaal wel) weer eens op stap geweest met de camera. Jongens wat is dat toch heerlijk om te doen, 's morgens vroeg, dampende kou en geen mens te zien. Rust overal om je heen. Op zoek naar mooie winterse beelden en landschappen. En hoewel er in de verste verten hier in Twente geen sneeuw te bekennen valt kun je toch wel wat winterse platen maken. Door de vorst van de afgelopen nachten waren de plasjes water in de vennetjes in het Buurserzand bevroren. Toen ik in zo'n ijslaag een aantal zaden van de Esdoorn zag liggen die met hun oranje kleuren schitterend contrasteerden met het witte ijs wist ik dat er een foto in zat. Dan is het zoeken naar een mooie compositie in het ijs, waarbij de vorm van de luchtbellen in het ijs ten opzichte van het esdoorn zaadje het beeld gaan bepalen. Na een tijdje zoeken en draaien met de camera vond ik een aantal beelden. Camera op statief (uiteraard), iso 100, handmatig scherp gesteld en dan net zolang de camera verdraaien tot alles naar mijn idee klopt. Daarna thuis in photoshop nog even de puntjes op de i zetten voor wat betreft scherpte en belichting. Ik heb mijn eerste winterse foto van dit jaar gemaakt !

 

 

 

Creatief

Gisteren een workshop gevolgd bij Loulou Beavers over sfeerfotografie. Oftewel eens buiten de box denken. Leuk om eens te zien hoe iemand anders over fotografie denkt en daar ideeën bij heeft. En moet zeggen dat ik het leuk vond. Veel mooie... foto's gezien maar ook foto's waar ik geen donder aan vind. Alle foto's die heel erg abstract zijn met beweging van de camera en amper herkenbare onderwerpen spreken mij in ieder geval niet aan. Maar dat persoonlijke aspect in de fotografie maakt het nu juist zo leuk. Na de ochtendsessie dan 's middags het bos in, in dit geval het Speulderbos bij het plaatsje Drie. Eén van de mooiste bossen van Nederland. Bedoeling is om sfeerbeelden te maken van de herfst. Nou, dat viel niet mee. Veel blad is al van de bomen af, het licht was bagger, somber en donker, soms nog even regenachtig. Maar dat is dan juist een uitdaging om er toch nog wat van te maken. Ik heb een beuk gezocht die nog redelijk in het herfstblad stond en ben hier op mijn rug onder gaan liggen in de natte bladeren. Groothoek op de camera en het juiste beeld uitkaderen. Alle bomen wijzen dan naar het middelpunt toe. Dat leverde al wel een mooie plaat op, maar ik miste nog iets. De toegevoegde waarde was er niet. Dan bedenk ik me dat het leuk zou zijn om vallende bladeren in beeld te krijgen. Dus met rechts de camera vast gehouden en met links een grote hand bladeren de lucht ingegooid. Dan afdrukken en kijken wat het resultaat is geworden. Te donkere bladeren. Lens schoon en droog maken (er valt nat blad op de lens op deze wijze) en opnieuw. Nu geflitst. Dat lijkt al beter, maar de compositie van waar de bladeren op de foto terechtkomen heb ik niet in de hand. Dus tientallen keren gooien later heb ik dan eindelijk het beeld zoals ik het in gedachten had, herfstbomen voor een herfstlucht met vallend blad erbij. Zonder te photoshoppen !

 

 

Ekster

Ik ben vandaag voor de eerste keer wezen fotograferen vanuit mijn eigen schuilhut. Afgelopen weken heb ik bij mij in de tuin een "fototafel" gemaakt (waarover later in een ander berichtje wel meer) met een schuiltent ervoor en afgelopen weekend was dit klaar. Na enkele dagen voeren beginnen de eerste vogels de trek te krijgen naar deze plek. Natuurlijk is de ekster een van de eersten. Ontzettend brutale vogel, maar tegelijk ook schuwe en sluwe vogel. Als hij het niet vertrouwd is hij ook snel weer weg. Na plaats te hebben genomen in mijn tent zag ik na een half uur twee jonge eksters rond de tent scharrelen, maar met een scheef oog wat wantrouwend naar dat vreemde ding kijken dat uit de tent stak. Die lens zit er normaal natuurlijk niet ! Maar na enkele minuten stil zitten won de zin in lekkers het van het wantrouwen en kwam de ekster op de fototafel. Na nog heel even gewacht te hebben kon ik dan eindelijk wat foto's gaan maken. Acht stuks welgeteld. Toen was de vogel gevlogen. Dat geklik was toch wel eng. Maar gelukkig zaten de eksters al gauw weer rond de tent en (zij het kort) op de tafel. Er komen nog kansen genoeg de komende winter, maar als start van mijn vogelproject voor deze winter is het een mooi begin.

 

 

Eens een andere setting ...

Als je ergens in een fotohut gaat fotograferen dan ben je gebonden aan een vaste omgeving. Dat is ook zo in de fotohutten van Han Bouwmeester. Maar je bent natuurlijk niet gebonden aan de setting waarin je fotografeert. Een setting die je naar je hand kunt zetten. Dat kan met natuurlijke producten zoals boomstammetjes, takken, bessen, bladeren enzovoort, maar dat kan natuurlijk ook met door de men...s gemaakte producten. Dat is wat Trui en ik hier hebben gedaan, we hebben een eigen setting gemaakt van een oude gieter, wat pompoenen en lampionnetjes. Door de gele en oranje kleuren knalt dit geheel eruit. En dan is het afwachten op wat gaat komen, het gedeelte dat je niet geheel in de hand hebt. Allerlei mezensoorten in deze setting was geen probleem, maar eigenlijk hoopten we er een eekhoorn bij te krijgen. Normaal gesproken een veel geziene gast in deze hut, maar vandaag had hij er weinig zin in. Slechts twee keer kwam hij kort onze setting binnen gelopen, en dan moet je ook direct reageren. In dit geval met de 100-400 mm lens van canon op 400mm, met een (eigenlijk veel te) lange sluitertijd van 1/125 sec op een iso van 640. Door de beweeglijkheid van de eekhoorn zijn de meeste foto's bewegingsonscherp, maar ik heb er twee die scherp geworden zijn, waaronder deze opname. Mooi op zijn achterste gezeten zat hij een (neergelegd) nootje te verorberen. Misschien 5 seconden, toen was hij alweer verdwenen. Maar het beeld geeft nog maar eens aan dat het ook leuk kan zijn om eens buiten de standaard te denken en eens wat anders neer te zetten om je foto's in te maken. Iets waar ik in ieder geval de komende wintermaanden wat meer mee ga experimenteren. We zullen zien of het wat gaat opleveren. Het begin is in ieder geval leuk geworden vind ik.